از خودتان یا از خودمان چه می‌خواهیم. شهرت و مقام، ثروت زیاد، ماشین مدل بالا، سفرهای جذاب، خانه و ویلای بزرگ و... برای

ما فقط چیزهایی را می‌بینیم که مغزمان می‌گوید نه چیزهایی که چشم‌مان می‌بیند. مثل سفرهایی که برای برداشتن تکه لباس یا چیزی به

هر‌بار که از کنار ساختمان‌ وزارتخانه‌ها و شرکت‌های بزرگ دولتی، عمومی و خصوصی می‌گذرم، در بلندای شهر تهران ساختمان‌ها برایم در قالب دکل‌های

۳ هفته پیش مسئول یک سازمان دولتی تماس گرفت که آقای رئیس جمهور در جلسه‌ای که در سازمان ما داشته، فرموده‌اند مشکلات شما

مگر ما در ایران استارتاپ داریم؟ این پرسش یکی از مدیران عالی‌رتبه یک مجموعه تاثیرگذار در کشور بود که در حاشیه جلسه هم‌اندیشی

چه خبر از اکوسیستم؟ آینده رو چطور می‌بینی؟ هر روز و در هر دیدار با این سوال‌ها مواجه می‌شوم. اولی پیش‌نیازی است برای

تجربه‌های من (قسمت سوم): من مقصر هستم!

فاصله ما تا خیابان پاستور چند کیلومتر بیشتر نیست، اما نزدیک به ۱۵ سال طول کشید تا پیام استارتاپ‌ها از دیوارهای ضخیم ساختمان

«‌اکبر خوب راه ننداخته، ایراد می‌گیره به زیر‌ساخت»؛ این حرف آذری جهرمی، وزیر محترم ارتباطات کنایه‌ای بود به اینکه از قطع‌شدن صدای میکروفون‌ها

می‌گویند کتاب دوست خوبی است، اما دوستی که همه چیز را به تو نمی‌گوید. این را وقتی می‌فهمی که در میانه کار به