جذابیت یافتن زیست‌بوم استارتاپی برای «دیگران» همانقدر که می‌تواند اتفاق خوبی قلمداد شود، امکان دارد به چالش جدی تبدیل شود. با همه مشکلات قابل پیش‌بینی یا غیر‌قابل‌پیش‌بینی فرارویمان، یقینا این چالش به بزرگ‌تر‌شدن مارکت استارتاپی و آنلاین خواهد انجامید

وقتی استارتاپی راه می‌اندازیم، در ذهنمان حلاجی می‌کنیم که استارتاپ چیست و ایده‌مان استارتاپی هست یا نه. مقیاس‌پذیری یکی از پارامترهایی است که به آن می‌رسیم. به این معنا که آیا ایده قابلیت رشد سریع و نامحدود را دارد

در هر حالتی بایستی در چرخه سرمایه‌گذاری، سرمایه‌گذار خارجی حضور داشته باشد. اما به این معنا هم نیست که اختیار و فرمان استارتاپ‌ها و در نهایت اکوسیستم استارتاپی ایران در اختیار چشم‌آبی‌ها باشد

البته در عین تهییج به کارآفرینی هم متذکر شدم  بین ۳ تا ۷ درصد استارتاپ‌ها موفق می‌شوند.  همه موافق بودند‌ به جز یک دانشجو که معتقد بود به دلیل نرخ بالای شکست، ورود به استارتاپ هم نوعی لاتاریسم است!

هفته گذشته از چند جوان ایمیلی دریافت کردم که برایم دردناک بود. آنها نوشته بودند که می‌خواهند کسب‌و‌کاری در حوزه تبلیغات راه‌اندازی کنند، برای دریافت مجوز اقدام کرده‌اند و بعد از مدت‌ها به آنها گفته شده است که وزارت ارشاد به این آسانی به کسی مجوز کانون تبلیغاتی نمی‌دهد و بعد هم آب پاکی را

این بد‌بینی به حدی با این شایعات بزرگ شده ‌که همه ارزش‌های استارتاپ‌ها را یکسره زیر سوال برده و حباب می‌دانند و معتقدند ورود به این بازار برایشان دیگر جذابیتی ندارد. شاهد ناکارآمدی استارتاپ‌ها هم نوشته‌های کانال‌های تلگرامی است

 ورزش، اقتصاد، پزشکی، هنر و… اما یک واقعیت تلخ؛ به دلیل رویکرد غلط رسانه‌ها بخصوص رسانه ملی نوجوانان و جوانان این کشور‌ الگو‌ و آمال‌شان یا ورزشکار‌ان هستند یا هنرپیشگان یا خواننده‌ای که پشت سرش هزاران نفر بغ‌بغو ‌کنند. زینت‌المجالس شبکه‌های تلویزیونی و روزنامه‌ها و مجلات همین الگوهای وطنی هنر و ‌ورزش هستند. هیچ‌گاه برای

بیایید خجالت را کنار بگذاریم و علنی بگوییم از دیدگاه ما استارتاپ چیست و نگران نقد‌شدن هم نباشیم؛ چرا‌که نقد امروز بهتر از نسیه فردایی است که دستمان پر از خالی است.